Two Davy Crockett Stories


                    Davy Crockett is a popular American folk hero. He was a real person, but today we remember him for the funny stories about him instead of for the exciting things he did. He liked to tell stories about himself. For a long time he was a congressman. In Congress, too, he liked to tell funny stories about himself before he began to talk about serious things. These stories are like many others he told.

@@@@@@

                    Two or three times a year I see the badman of the Ohio River, the boatman Mike Fink. We are friendly enemies. Once Mike sent me a letter. In the letter he invited me to a shooting match. He can shoot well, but I can shoot better. However, I lost this match.
                    When I had time, I visited Mike Fink at his home. I got my gun ready for shooting.
                    " You shoot first," said Mike.
                    " All right," I said, and I shot at a cat a hundred and fifty yards away. The shot took the hair from its head, but the cat didn't move. It didn't know its hair was gone.
                    " Not bad," said Mike.
                    Then the cat began to wash its head. When it found its hair was gone, it turned its back and ran. That was a lucky cat, because now Mike Fink was looking for something to shoot at.
                    When his gun was ready to shoot, he shot at a chicken. That chicken was at the end of the earth. When Mike's gun was empty, the chicken had only one feather on its back.
                     "That's good shooting," I said politely, and then I shot off the last feather. That made me very happy, but Mike didn't say, "Very good! " this time. Instead he looked for another place to shoot. The chicken was hiding now, but Mike saw his wife instead. She went to the river three times a day to get water. Mike saw her walking up from the river with a pitcher of water in her hands. In her hair was a small comb, and shot away half of it.
                     "Be still," Mike called to her. "Davy Crockett wants to shoot next." Mrs. Fink stood very still.
                     "Try to shoot away the other half of the comb," said Mike.
                     No, no, Mike," I said. "I'm too polite to shoot at a woman. You win the match, Mike."

@@@@@@

                     One time I was out with my gun. I was at a place called Great Gap when I saw a raccoon up in a tree. When I pointed my gun at him, he put up one paw and asked, "Is your name Crockett?"
                     "That's right," I said. "My name is Davy Crockett."
                     "Then you don't have to shoot," said the raccoon, "because I'm coming down. I know I can't hide from you, even if I run to the ends of the earth." He walked down the tree to me and stood still.
                     I didn't move, and he said finally, "Here I am. Why don't you shoot me?"

                 I couldn't shoot that raccoon. I patted him on the head and said, "I'll shoot myself before I shoot at a hair off your head. I never heard a better compliment."   
                     "I'm glad you think that," said the raccoon. "Now I'll go away. I believe you,, but I don't want to be here when you change your mind."

@@@@@@

                    เดวี่ คร็อกเก็ตต์ เป็น วีรบุรุษติดดิน ผู้มีชื่อเสียงและมีตัวตนจริง ชาว อเมริกัน แต่ทุกวันนี้ พวกเราจดจำเขาในฐานะ ตัวตลก คนหนึ่ง แทนที่จะจดจำใน สิ่งที่น่าตื่นเต้น ที่เขาได้ทำไว้ เขาชอบที่จะ เล่าเรื่อง ที่เกี่ยวกับตัวของเขา เขาเป็น สมาชิกรัฐสภา อยู่ยาวนาน ในสภา เขาชอบที่จะ เล่าเรื่อง ตลก ๆ เกี่ยวกับตัวของเขา ก่อนที่เริ่มพูดเรื่องที่ จริงจัง
                        เรื่องต่อไปนี้ เป็นเรื่องที่คล้าย ๆ กับเรื่องอื่น ๆ ที่เขาได้เคยเล่าไว้

                    
          เรื่องที่ ๑
                     ผมจะพบกับ ชายโฉดแห่งแม่น้ำโอไฮโอ ปีละ ๒ - ๓ ครั้ง เขาเป็นชาวเรือ ชื่อ ไมค์ ฟิงค์ เราเป็น ศัตรูมหามิตร ของกันและกัน ครั้งหนึ่ง ไมค์ ส่งจดหมายมาหาผม เชิญผมไปแข่งยิงปืน เขายิงปืนได้ดี แต่ผมยิงได้ดีกว่า อย่างไรก็ตาม การแข่งขันครั้งนั้น ผมเป็น ผู้แพ้
                     เมื่อผมมีเวลา ผมได้ไปหา ไมค์ ที่บ้านของเขา ผมเตรียมปืนของผมพร้อมยิงไว้เรียบร้อยแล้ว
                     ไมค์ บอกผมว่า "แกยิงก่อน !"
                     "ได้เลย!" ผมตอบ แล้วผมได้เลือกยิง แมว ตัวหนึ่ง ที่อยู่ ห่างออกไป ๑๕๐ หลา ผลการยิง ขนบนหัวแมวหลุดหายไปหมด แมวมิได้ขยับตัว มันไม่รู้ว่าขนบนหัวของมันไม่มีแล้ว
                     ไมค์ บอกว่า " ไม่เลว"
                     เมื่อ แมว เริ่มทำความสะอาดหัวของมัน และ พบว่า บนหัวไม่มีขน มันกลับหลังแล้ววิ่งออกไป มันเป็นแมวที่โชคดี เพราะว่า ไมค์ กำลังมองหาอะไรสักอย่างเป็น เป้า กระสุนปืนของเขา
                     เมื่อปืนของ ไมค์ อยู่ในสภาพพร้อมที่จะยิง เขายิงไปยัง ไก่ ตัวหนึ่ง ไก่ตัวนั้นยืนอยู่ ไกลถึงขอบโลก เมื่อ ไมค์ ยิงจนหมดกระสุน ปรากฏว่า ไก่ เหลือ ขน อยู่บนตัว อีกเพียงขนเดียว
                     ผมพูดอย่างสุภาพ ๆ ว่า "นั่นเป็นการยิงที่ดี" แล้ว ผมก็ยิงขนสุดท้ายของไก่นั้นหลุดไป ทำให้ผมดีใจมาก แต่ ไมค์ ไม่ได้พูดชื่นชม ผมว่า "ดีมาก" เขากลับมองหาเป้าหมายที่จะยิงอย่างอื่นต่อไป ไก่ได้หลบซ่อนไปแล้ว เขามองไปที่ภริยาของเขา เธอลงไปที่แม่น้ำวันละ ๓ ครั้ง เพื่อนำน้ำขึ้นมาใช้ ไมค์ มองขณะที่เธอเดินกลับขึ้นมาจากแม่น้ำพร้อมกับถังบรรจุน้ำ บนศีรษะของเธอมี หวี เล็ก ๆ เหน็บอยู่ที่ผม ไมค์ ยิง หวี หักไปครึ่งหนึ่ง
                     ไมค์บอกภริยาว่า "อยู่เฉย ๆ ! เดวี่ คร็อกเก็ตต์ ต้องการจะยิงเป็นลำดับถัดไป"
                     นาง ฟิงค์ ยืนนิ่ง ไม่กระดุกกระดิก ตามคำสั่งของสามี
                     ไมค์ บอกผมว่า "พยายามยิง หวี อีก ครึ่งหนึ่ง ออกไปซิ"
                     ผมตอมว่า "ไม่, ไม่, ไมค์ ! ผมสุภาพเกินไปที่จะยิงไปยังผู้หญิง แกชนะการแข่งขันแล้ว ไมค์ !"

@@@@@@

          เรื่องที่ ๒
                      ครั้งหนึ่ง ผม ออกไปข้างนอกพร้อมกับปืน ผมไปถึงสถานที่ที่เรียกว่า Great Gap ขณะที่ แรคคูน ตัวหนึ่งกำลังปีนขึ้นต้นไม้ เมื่อผมเล็งปืนไปยังแรคคูนตัวนั้น มันได้ยกอุ้งมือขึ้นข้างหนึ่ง แล้วถามว่า
                     "คุณชื่อ คร็อกเก็ตต์ ใช่ไหม ?"
                     ผมตอบว่า "ใช่แล้ว ! ผมชื่อ เดวี่ คร็อกเก็ตต์"
                     "ถ้าอย่างนั้น คุณไม่ต้องยิงหรอก" แรคคูนพูด, "เพราะว่าฉันกำลังจะลงมา ฉันรู้ว่า ฉันไม่อาจจะหลบซ่อนให้พ้นสายตาของคุณได้ แม้ว่าฉันจะวิ่งไกลไป จนสุดขอบโลก" แรคคูนปีนลงจากต้นไม้มาที่ผม แล้วยืนนิ่ง ผมไม่ได้ขยับ, ในที่สุด แรคคูน พูดว่า
                     "ฉันอยู่นี่ไง ! ทำไมไม่ยิงฉันล่ะ ?"
                     ผมไม่สามารถยิง แรคคูน ตัวนั้นได้ ผมตบหัวมันเบา ๆ แล้วพูดว่า
                     "ฉันจะยิงตัวเอง ก่อนที่จะยิงขนของแกหลุดจากหัวสักเส้นหนึ่ง ฉัน ไม่เคย ได้ยิน คำชื่นชม อย่างที่แกพูดมาก่อนเลย"
                     แรคคูน พูดตอบว่า
                     "ฉันดีใจที่คุณคิดอย่างนั้น ! ตอนนี้ ฉันจะไปละนะ ฉันเชื่อคุณ แต่ฉันก็ไม่อยากอยู่ตรงนี้ตอนที่คุณเปลี่ยนใจ !"

@@@@@@


พลตรี ชูเกียรติ มุ่งมิตร ผู้ทรงคุณวุฒิกองทัพบก
Chukiati@rta.mi.th
1 พ.ย. 2547

กลับหน้าแรก